Snor-en-Co.reismee.nl

een uurtje voor een muurtje

De wekker was op 8 uur gezet, zodat  we tijdig richting Mystras konden vertrekken. Gevoelsmatig was 8 uur wel wat vroeg, want echt lekker geslapen had ik niet. Het fijne was wel dat de lucht blauw was en de temperatuur goed, en dat zorgt voor een ultiem vakantie-gevoel.

Ontbijtje in de zon, de laatste troepjes in de tas, navigatie instellen en op weg naar Mystras. Een tocht van net geen 100 kilometer. Gezien de bergpassen en vele haarspeldbochten zou het ons een uur of 2 reistijd gaan kosten. Als de locatie alles goed zou maken, dan is dat voor een keertje wel prima.

Na een half uurtje toeren werden we door de navigatie een smal onverhard bergpaadje opgezonden. Een pad waar net een 4x4 vandaan kwam. Ik had er mijn twijfels over of dit wel klopte, omdat we nog maar net op weg waren. Toch heb ik het pad een stukje gevolgd. Ik hoopte dat er geen tegenliggers zouden zijn, aangezien het pad ook maar 1 auto breed was. We hobbelden verder bergje op, maar vrolijker werd ik er niet van. Dit kon nooit kloppen. We moesten nog zeker 80 kilometer !!! En op deze manier zou het avond zijn voor we de locatie bereikten. Keren dus ….. ook nog een hele kunst, maar door flink voor- en achterwaarts steken staat de neus van de bolide uiteindelijk weer de andere kant op. We besluiten de “standaard route” langs Kalamata te nemen, en rijden het reeds verreden stuk weer terug. Terug naar ons resort.

Met een uur tijdverlies zijn we dan toch weer op weg. Wel met een lichte irritatie, want met mooi weer in de auto zitten is natuurlijk gewoon niet fijn. OOK niet als het vakantie is. Als we het 2e uur erop hebben zitten en Kalamata bereiken. gaat het qua navigeren weer even niet goed. De gekozen rijksweg richting Sparta laat ons vele kilometers omrijden. Das niet de bedoeling. Al levert het geen grootse vertraging op, het helpt wel met de irritatie vergroten. Twee uur onderweg en nog zeker een uur te gaan. Ik wil niet meer. Wil met mijn gok genieten van de zon in plaats van dat ik eindeloos zit te schakelen in de ontelbare bochtjes bergopwaarts / – afwaarts. Teruggaan is echter ook geen optie, dus rijden we maar door. 

De route wordt wel mooier en prachtiger. Dwars door de eindeloos groene bergen, onder overhangende rotsen door, afgebrokkeld puin op de weg (opletten geblazen dus), bloeiende gele bremstuiken, en almaar hoger en hoger en hoger de bergen in. Bergen zover je kunt kijken, met af en toe een kneuterig bergdorp. 

De bochten gaan me na 2,5 uur rijden wel de keel uithangen. Het geconcentreerd bochtjes rijden is vermoeiend en ik wil ZO graag naar buiten. Ik gooi de auto ergens op een uitwijkplaats, schop tegen het losliggend grind, houd mijn neus even in de zon, probeer even te genieten van de echt wel geweldige omgeving, haal diep adem, en stap toch weer in voor de laatste bochtige kilometers. Op het hoogste punt van de bergen hebben we een magistraal overzicht op dit berggebied. De wegen zijn goed verscholen onder het groen, en ik vind het ondanks alles toch behoorlijk prachtig !

Drie uur later komen we dan eindelijk toch aan bij Mystras. Een tegen een steile berg aangeplakt oud vervallen dorp uit de 15e eeuw. Om alles te bekijken blijk je behoorlijk goed ter been te moeten zijn. Doordat het verspreid over de berg ligt, wordt het eindeloos veel klimmen, trappetjes en ongelijke stenen bewandelen. 

Ook weer iets wat we anders hadden bedacht qua loopgemak voor Snor. Verdorie ! Er zijn 2 toegangen bij deze archeologische plaats. Een hoog op de berg en 1 onderin. We besluiten bovenin te beginnen en dan maar te kijken hoe ver we komen.

Bovenin hebben we meteen een mooi overzicht over een deel van Mystras, en het moet gezegd. Het is prachtig. Vervallen, en deels onder constructie, maar prachtig. We kopen een toegangsticket, en ik krijg goede tips van de verkoper wat we niet mogen missen en wat het makkelijkst is voor Snor om deze locatie te bekijken. We laten de wandeling verder naar boven, naar een citadel, meteen maar schieten. Dat is te zwaar.

De rest is overigens ook geen eenvoudige opgave. De trapjes en ongelijke stappen die gemaakt moeten worden, worden met opperste concentratie uitgevoerd. De oude kerkjes en vervallen gebouwen zijn wel indrukwekkend. 

De oude vervallen kerk kan betreden worden, maar buiten zit moeder overste op wacht. Als Snor de kerk binnengaat, staat ze meteen bij de toegang te staren, handen streng in haar zij, of ie niet ergens met zijn vette vingertjes een steentje uit de muren pulkt. Stomme strengerd

Hoe lager we komen, hoe beter het uitzicht wordt op het grootste paleiscomplex. Dat staat echter onder constructie, en is helaas niet te bezoeken. Geeft niet. Het uitzicht op het complex is mooi genoeg. 

De weg naar de onderste regionen van Mystras is nog een flink eind. De 3 uur durende autorit en het halfuurtje te voet afdalen doet ons besluiten terug te lopen naar boven. Dat klimmen is ook nog weer een behoorlijke energievreter, waar een aantal rustpauzes bij ingelast moeten worden. Eenmaal terug bij de auto besluiten we het onderste stukje Mystras-stad te laten voor wat het is. De fut is eruit en de lol is eraf, ondanks dat dit best een mooi plekkie is. We hebben ons verkeken. 

En dus …. rijden we weer terug. Twee uur lang. Bocht na bocht na bocht na bocht na bocht. Ik vraag me af of Max Verstappen niet vreselijke nekklachten heeft als ie met een noodgang zoveel bochtjes rijd met zijn Formule-wagen. Ik ga met een slakkengang de bochten om, en heb na zo lang sturen echt al behoorlijk last van mijn nek en schouders !

Gaar, gebroken, dorstig en met knorrende magen komen we aan bij Agios Nicolaos, vlakbij onze thuisbasis. Eten willen we …. lekker eten ! Er waait een fikse koude bries vanaf zee, de zon is al aan het zakken, en we gaan maar gewoon ff binnen zitten bij Ellis' (“Ellis … Ellis … who the f*ck is Ellis” zingt het in mijn hoofd). We hebben bier verdiend en het lekkerste voedsel van het dorp, en dat vind je bij Ellis'. En we vergeten heel snel dat we 5 uur moesten toeren, voor een uurtje staren naar een muurtje …. 

Reacties

Reacties

Carla

Hey Co Verstappen in de bocht (en)! Kilometerteller...???????? Het wordt nu weer tijd voor een dagje ontspanning hoor anders komen jullie zo moe terug?????????

Carla

Kilometervreter...bedoelde ik..

mammaja

toen ik je verhaal las, met al die frustraties, moest ik denken aan die vakantie in Duitsland, waar we
zouden gaan kijken naar, wat in het boekje, de Duitse Keukenhof werd genoemd. We hebben gezocht en gezocht, maar was nergens te vinden. Toen ook lang in de auto gezeten. Vandaag wordt het vast weer leuker. Fijne dag jullie. Liefs

Jan

Dit was een vermoeiend tripje. Zoek ook eens een rustig plekje waar jullie genieten kunnen van de horizon. En dan wachten tot de horizon bij jullie komt Als jullie daar toch naar toe willen lopen dan worden jullie daar zo moe van, en dat gaat dan toch van het genieten af. De horizon is toch niet te bereiken. Want de horizon verschuift toch weer als men daarheen wil lopen!!!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!